Home » Nieuws » Zijn wetenschappelijke experts betrouwbaar?

Zijn wetenschappelijke experts betrouwbaar?

By |Categorieën: Nieuws|Gepubliceerd Op: 24 december 2014|3.5 min read|
Nieuws

Moeten Christenen in complexe wetenschappelijke kwesties afgaan op hun eigen inzicht, of vertrouwen op experts? Josh Reeves legt uit hoe je experts langs de meetlat legt.

 

Is de aarde echt miljarden jaren oud? Heeft evolutie plaatsgevonden? Voor een leek is het niet altijd eenvoudig het bewijs voor dit soort wetenschappelijke concepten te beoordelen. Op de website van BioLogos probeert Josh Reeves Christenen te helpen om wetenschappelijke experts op waarde te schatten.

 

Hij merkt op dat er – zeker binnen de Amerikaanse evangelische beweging – de neiging bestaat om af te gaan op eigen inzicht. Dit gebeurt nogal eens onder verwijzing naar wat Paulus schrijft in 1 Korinthiërs 1:20-21, waar hij kritiek uit op de wijze, de Schriftgeleerde en de redenaar van deze wereld: ‘Heeft God de wijsheid van de wereld niet in dwaasheid veranderd?’

 

Het idee is dat iedere gelovige dankzij de Heilige Geest tot de juiste interpretatie van de Bijbel zal komen, en dat dit de enige bron van echt inzicht is. Maar, zo laat Reeves zien, ook wie op basis van dit soort teksten wetenschappelijke experts afserveert vertrouwt vaak toch op andere mensen (zoals charismatische voorgangers) die uitleggen hoe de Bijbel gelezen moet worden.

 

Priesterklasse

Bovendien, wetenschap heeft ons de afgelopen eeuwen laten zien dat ons eigen inzicht er flink naast kan zitten. Zo is er op het eerste gezicht niets dat er op wijst dat de aarde met hoge snelheid om haar as draait en bovendien door de lege ruimte beweegt. Ook om te weten dat water uit twee waterstofatomen plus een zuurstofatoom bestaat, moeten we afgaan op de autoriteit van de wetenschap.

 

De vraag is dus niet of we wetenschappelijke experts moeten vertrouwen, maar hoe. Want ook wetenschappers zijn het niet altijd met elkaar eens en bovendien gedragen zij zich soms als een nieuwe priesterklasse die meent overal verstand van te hebben. Reeves merkt op dat het niet zo voor de hand liggend is om de Bijbelvisie van bioloog Richard Dawkins als gezaghebbend te zien.

 

Reeves presenteert zes principes die zijn te gebruiken om te beoordelen of een expert zich houdt aan de regels en betrouwbaar is. De eerste is dat we wetenschappelijke experts niet blind hoeven te vertrouwen. Zeker in controversiële kwesties kunnen we zelf een afweging maken: welke experts hebben de meeste bewijzen aan hun kant? Advies van experts wegen doen we bijna dagelijks, bijvoorbeeld wanneer we het advies van een automonteur om de oliefilters te vervangen afwegen.

 

Wereldbeeld

Ten tweede: wetenschappelijke expertise is een vaardigheid. Het gaat niet alleen om kennis. Kan de expert met zijn kennis ook echt problemen oplossen? En hoe doet hij of zij dat? Twee experts in kwantummechanica kunnen tot verschillende wereldbeelden komen op basis van hun kennis.

 

Ook zijn er (punt drie) verschillende soorten expertise. Reeves onderscheid praktische expertise (vaardigheden), conceptuele expertise en ‘wijsheid’, waarmee kennis en vaardigheid tot een geïntegreerd wereldbeeld leiden. Als vierde punt voert Reeves op dat expertise doorgaans ontstaat binnen instituties. Een universiteit is de plek waar studenten eerst kennis opdoen en dan leren omgaan met die kennis, om uiteindelijk nieuwe kennis te produceren.

 

Maar er zijn grenzen aan wetenschappelijke expertise, is het vijfde punt. Het is belangrijk te herkennen wanneer iemand over zo’n grens heen gaat. Richard Dawkins accepteren als expert op het terrein van Bijbelinterpretatie is een eenvoudig voorbeeld, maar theologische (of andere) overtuigingen kunnen wetenschappelijke interpretaties op subtielere wijze over de grens heen duwen.

 

Serieus nemen

Als laatste punt stelt Reeves dat we wetenschappelijke experts serieus moeten nemen. Ja, het is goed om te onderzoeken wat het gewicht is van een uitspraak of ontdekking, maar we moeten wetenschap niet verwarren met politiek, waar mensen een pakket overtuigingen aanvaarden en daarmee automatisch de overtuigingen van de andere partij verwerpen.

 

Wanneer het gaat om uitspraken die van belang zijn voor centrale kwesties in het Christelijke geloof is het ook verstandig om te luisteren naar Christelijke experts, die expertise hebben in de wetenschap en een duidelijke ‘spirituele wijsheid’ bezitten. Vaak is het dan nodig dat experts uit verschillende disciplines zich uitspreken over complexe kwesties.

 

Het artikel van Reeves verscheen onlangs op de website van BioLogos.

Home » Nieuws » Zijn wetenschappelijke experts betrouwbaar?

Zijn wetenschappelijke experts betrouwbaar?

By Gepubliceerd Op: 24 december 20143.5 min read
Nieuws

Moeten Christenen in complexe wetenschappelijke kwesties afgaan op hun eigen inzicht, of vertrouwen op experts? Josh Reeves legt uit hoe je experts langs de meetlat legt.

 

Is de aarde echt miljarden jaren oud? Heeft evolutie plaatsgevonden? Voor een leek is het niet altijd eenvoudig het bewijs voor dit soort wetenschappelijke concepten te beoordelen. Op de website van BioLogos probeert Josh Reeves Christenen te helpen om wetenschappelijke experts op waarde te schatten.

 

Hij merkt op dat er – zeker binnen de Amerikaanse evangelische beweging – de neiging bestaat om af te gaan op eigen inzicht. Dit gebeurt nogal eens onder verwijzing naar wat Paulus schrijft in 1 Korinthiërs 1:20-21, waar hij kritiek uit op de wijze, de Schriftgeleerde en de redenaar van deze wereld: ‘Heeft God de wijsheid van de wereld niet in dwaasheid veranderd?’

 

Het idee is dat iedere gelovige dankzij de Heilige Geest tot de juiste interpretatie van de Bijbel zal komen, en dat dit de enige bron van echt inzicht is. Maar, zo laat Reeves zien, ook wie op basis van dit soort teksten wetenschappelijke experts afserveert vertrouwt vaak toch op andere mensen (zoals charismatische voorgangers) die uitleggen hoe de Bijbel gelezen moet worden.

 

Priesterklasse

Bovendien, wetenschap heeft ons de afgelopen eeuwen laten zien dat ons eigen inzicht er flink naast kan zitten. Zo is er op het eerste gezicht niets dat er op wijst dat de aarde met hoge snelheid om haar as draait en bovendien door de lege ruimte beweegt. Ook om te weten dat water uit twee waterstofatomen plus een zuurstofatoom bestaat, moeten we afgaan op de autoriteit van de wetenschap.

 

De vraag is dus niet of we wetenschappelijke experts moeten vertrouwen, maar hoe. Want ook wetenschappers zijn het niet altijd met elkaar eens en bovendien gedragen zij zich soms als een nieuwe priesterklasse die meent overal verstand van te hebben. Reeves merkt op dat het niet zo voor de hand liggend is om de Bijbelvisie van bioloog Richard Dawkins als gezaghebbend te zien.

 

Reeves presenteert zes principes die zijn te gebruiken om te beoordelen of een expert zich houdt aan de regels en betrouwbaar is. De eerste is dat we wetenschappelijke experts niet blind hoeven te vertrouwen. Zeker in controversiële kwesties kunnen we zelf een afweging maken: welke experts hebben de meeste bewijzen aan hun kant? Advies van experts wegen doen we bijna dagelijks, bijvoorbeeld wanneer we het advies van een automonteur om de oliefilters te vervangen afwegen.

 

Wereldbeeld

Ten tweede: wetenschappelijke expertise is een vaardigheid. Het gaat niet alleen om kennis. Kan de expert met zijn kennis ook echt problemen oplossen? En hoe doet hij of zij dat? Twee experts in kwantummechanica kunnen tot verschillende wereldbeelden komen op basis van hun kennis.

 

Ook zijn er (punt drie) verschillende soorten expertise. Reeves onderscheid praktische expertise (vaardigheden), conceptuele expertise en ‘wijsheid’, waarmee kennis en vaardigheid tot een geïntegreerd wereldbeeld leiden. Als vierde punt voert Reeves op dat expertise doorgaans ontstaat binnen instituties. Een universiteit is de plek waar studenten eerst kennis opdoen en dan leren omgaan met die kennis, om uiteindelijk nieuwe kennis te produceren.

 

Maar er zijn grenzen aan wetenschappelijke expertise, is het vijfde punt. Het is belangrijk te herkennen wanneer iemand over zo’n grens heen gaat. Richard Dawkins accepteren als expert op het terrein van Bijbelinterpretatie is een eenvoudig voorbeeld, maar theologische (of andere) overtuigingen kunnen wetenschappelijke interpretaties op subtielere wijze over de grens heen duwen.

 

Serieus nemen

Als laatste punt stelt Reeves dat we wetenschappelijke experts serieus moeten nemen. Ja, het is goed om te onderzoeken wat het gewicht is van een uitspraak of ontdekking, maar we moeten wetenschap niet verwarren met politiek, waar mensen een pakket overtuigingen aanvaarden en daarmee automatisch de overtuigingen van de andere partij verwerpen.

 

Wanneer het gaat om uitspraken die van belang zijn voor centrale kwesties in het Christelijke geloof is het ook verstandig om te luisteren naar Christelijke experts, die expertise hebben in de wetenschap en een duidelijke ‘spirituele wijsheid’ bezitten. Vaak is het dan nodig dat experts uit verschillende disciplines zich uitspreken over complexe kwesties.

 

Het artikel van Reeves verscheen onlangs op de website van BioLogos.