Home » Nieuws » Toeval in de schepping geeft meer ruimte aan God

Toeval in de schepping geeft meer ruimte aan God

By |Categorieën: Nieuws|Gepubliceerd Op: 20 november 2015|2 min read|

De huidige weerstand van christenen tegen evolutie lijkt op de weerstand tegen het heliocentrisch wereldbeeld ten tijde van Galileo.

Dat stelt Tim Reddish, verbonden aan Canterbury College van de University of Windsor, Ontario (Canada). Reddish, die een masterdiploma heeft in zowel natuurkunde als theologie, stelt dat in beide gevallen de kerk haar wereldbeeld heeft laten beïnvloeden door externe factoren.

Dat de aarde in het centrum van het universum stond, was een idee dat vooral voortkwam uit een Aristoteliaans wereldbeeld dat op de Bijbel werd geprojecteerd. De mens stond zo in het centrum van het universum. Het was daarom een schok dat Galileo claimde dat de aarde gewoon een van de planeten was die om de zon draaien. Dat vonden theologen moeilijk te rijmen met een mensheid die ‘bijna een god’ was (Psalm 8:6).

Tegenwoordig is de situatie nog extremer dan in de tijd van Galileo: onze zon staat in een uithoek van het Melkwegstelsel, dat honderd miljard sterren bevat en slechts een van de vele miljarden sterrenstelsels is. Toch lijken christenen daar tegenwoordig betrekkelijk weinig moeite meer mee te hebben.

Anders gaat het met de bevindingen van de wetenschap die er op wijzen dat de aarde miljarden jaren oud is, en dat de mensheid via een door toeval gedreven evolutionair proces is ontstaan. De miljarden jaren zijn moeilijk te bevatten, stelt Reddish. Daarnaast gaat het idee van toeval in tegen de gedachte dat God de mens naar zijn beeld heeft geschapen.

Reddish stelt dat christenen uitgaan van het ‘mechanisch wereldbeeld’ dat met Newton zijn intrede deed. Het universum is een mechaniek waarin alles volgens wetten verloopt. God wordt gezien als degene die buiten dit universum staat en alles voorziet. Het is een visie die kan uitmonden in deïsme, maar ook de voorbestemmingsleer. Het mechanisch wereldbeeld suggereert zekerheid, maar dit lijkt te zijn ontstaan uit een vermenging van het christendom met Grieks denken. Die zekerheid wordt aangevallen door de evolutietheorie waarin toeval een grote rol speelt.

Maar toeval kan ook ruimte scheppen voor God, stelt Reddish. Het handelen van God is daarmee minder rigide. Wel veroorzaakt dit onzekerheid, twijfel misschien. Maar dat is niet Per se iets verkeerds, vindt Reddish. Het tegenovergestelde van geloof is immers niet twijfel, maar zekerheid, schrijft hij, met een verwijzing naar 2 Korinthiërs 5:7.

Bron: Learning from History? The Absorption of Scientific Worldviews into Theology

Illustratie: “Galileo before the Holy Office”, Joseph Nicolas Robert-Fleury

Home » Nieuws » Toeval in de schepping geeft meer ruimte aan God

Toeval in de schepping geeft meer ruimte aan God

By Gepubliceerd Op: 20 november 20152 min read

De huidige weerstand van christenen tegen evolutie lijkt op de weerstand tegen het heliocentrisch wereldbeeld ten tijde van Galileo.

Dat stelt Tim Reddish, verbonden aan Canterbury College van de University of Windsor, Ontario (Canada). Reddish, die een masterdiploma heeft in zowel natuurkunde als theologie, stelt dat in beide gevallen de kerk haar wereldbeeld heeft laten beïnvloeden door externe factoren.

Dat de aarde in het centrum van het universum stond, was een idee dat vooral voortkwam uit een Aristoteliaans wereldbeeld dat op de Bijbel werd geprojecteerd. De mens stond zo in het centrum van het universum. Het was daarom een schok dat Galileo claimde dat de aarde gewoon een van de planeten was die om de zon draaien. Dat vonden theologen moeilijk te rijmen met een mensheid die ‘bijna een god’ was (Psalm 8:6).

Tegenwoordig is de situatie nog extremer dan in de tijd van Galileo: onze zon staat in een uithoek van het Melkwegstelsel, dat honderd miljard sterren bevat en slechts een van de vele miljarden sterrenstelsels is. Toch lijken christenen daar tegenwoordig betrekkelijk weinig moeite meer mee te hebben.

Anders gaat het met de bevindingen van de wetenschap die er op wijzen dat de aarde miljarden jaren oud is, en dat de mensheid via een door toeval gedreven evolutionair proces is ontstaan. De miljarden jaren zijn moeilijk te bevatten, stelt Reddish. Daarnaast gaat het idee van toeval in tegen de gedachte dat God de mens naar zijn beeld heeft geschapen.

Reddish stelt dat christenen uitgaan van het ‘mechanisch wereldbeeld’ dat met Newton zijn intrede deed. Het universum is een mechaniek waarin alles volgens wetten verloopt. God wordt gezien als degene die buiten dit universum staat en alles voorziet. Het is een visie die kan uitmonden in deïsme, maar ook de voorbestemmingsleer. Het mechanisch wereldbeeld suggereert zekerheid, maar dit lijkt te zijn ontstaan uit een vermenging van het christendom met Grieks denken. Die zekerheid wordt aangevallen door de evolutietheorie waarin toeval een grote rol speelt.

Maar toeval kan ook ruimte scheppen voor God, stelt Reddish. Het handelen van God is daarmee minder rigide. Wel veroorzaakt dit onzekerheid, twijfel misschien. Maar dat is niet Per se iets verkeerds, vindt Reddish. Het tegenovergestelde van geloof is immers niet twijfel, maar zekerheid, schrijft hij, met een verwijzing naar 2 Korinthiërs 5:7.

Bron: Learning from History? The Absorption of Scientific Worldviews into Theology

Illustratie: “Galileo before the Holy Office”, Joseph Nicolas Robert-Fleury