Print deze pagina

Kan nieuwe informatie langs natuurlijke weg ontstaan?

Kan nieuwe informatie langs natuurlijke weg ontstaan?
20 apr
2018

Op de website van BioLogos wordt in de maand april extra aandacht besteed aan het thema ‘informatie in de schepping’, onder meer via een driedelige serie van Loren Haarsma.

Haarsma, een neurowetenschapper en fysicus die al langer over onderwerpen rond geloof en wetenschap schrijft, gaat in zijn drie bijdragen in op het verschijnen van nieuwe informatie in natuurlijke systemen. De overkoepelende titel is ‘Creating information naturally’.

De eerste bijdrage behandelt de vraag hoe informatie is te definiëren, en hoe via een simpele wisselwerking van natuurwetten en toeval nieuwe informatie kan ontstaan. Een voorbeeld is een sneeuwvlok: het beschrijven van zo’n sneeuwvlok vraagt veel meer ruimte dan het beschrijven van een watermolecuul. Toch bestaan alle sneeuwvlokken uit watermoleculen.

Toeval

Vooral vanuit Intelligent Design beweging wordt gesteld dat informatie – zoals die bijvoorbeeld in het DNA ligt opgeslagen – niet zonder ‘ontwerper’ kan ontstaan. Haarsma stelt dat door het combineren van simpele bouwstenen complexe bouwwerken op kan leveren. Voor DNA geldt dat ook: de vier basen zijn op een onnoemelijk groot aantal manieren te combineren binnen een DNA streng van een miljard baseparen. Iedere variant heeft z’n eigen informatie-inhoud.

In de tweede aflevering gaat Haarsma in op de rol van toeval. Toevallige (random) gebeurtenissen kunnen complexiteit veroorzaken, stelt hij. Uit simpele bouwstenen kunnen – gegeven de bestaande natuurwetten – complexe moleculen ontstaan door zelforganisatie. Hij presenteert simulaties waarin bepaalde stabiele ringvormige molecuulstructuren eigenlijk altijd ontstaan via zulke toevallige interacties.

Abiogenese

Hoewel wetenschappers niet weten hoe leven ontstaan is uit levenloze materie (abiogenese) zijn er volgens Haarsma geen principiële problemen met zo’n scenario. Wat nodig is, zijn simpele onderdelen en een stroom van energie (zoals zonlicht) die zorgt dat die onderdeeltjes in beweging komen en elkaar kunnen treffen. Thermische energie kan dan zorgen voor de verbinding tot complexere systemen.

In zijn derde bijdrage laat Haarsma zien hoe systemen steeds complexer kunnen worden door te ‘leren’. Opnieuw verwijst Haarsma naar een simulatieprogramma dat hij ontwikkelde, waarin digitale cellen leven in een wereld met verschillende voedselbronnen. Het ‘dna’ van de cellen kan muteren. Bij de juiste mutatiesnelheid – niet te hoog en niet te laag – blijkt het systeem zich te ontwikkelen via natuurlijke selectie.

Tot slot stelt Haarsma dat zijn betoog laat zien dat informatie geen onneembare barrière is voor de evolutie van complexiteit.

Bronnen: De serie van Haarsma; Introductie op het thema ‘informatie’.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment