Polkinghorne: vredestichter tussen geloof en wetenschap

Polkinghorne: vredestichter tussen geloof en wetenschap
10 jan
2012
Nieuws

Hoewel de relatie tussen geloof en wetenschap soms op een oorlog lijkt, zijn er ook genoeg ‘vredestichters’. De afgelopen decennia was in de Engelstalige wereld de grootste vredestichter zonder twijfel de fysicus en Anglicaanse priester John Polkinghorne. Dat betoogt Karl Giberson in een artikel in The Huffington Post. Giberson beschouwt Polkinghorne als de belangrijkste Christelijke denker sinds C.S. Lewis.

Polkinghorne begon zijn carrière als mathematisch fysicus en werkte 25 jaar in de theoretische deeltjesfysica, waarin hij belangrijke bijdragen leverde aan het begrip van elementaire deeltjes, zoals quarks. In 1979 deed hij zijn collega’s in de natuurkunde versteld staan toen hij zijn prestigieuze leerstoel in Cambridge opzegde om Anglicaans priester te worden. Polkinghorne zelf heeft echter nooit enige spanning gezien tussen ‘het vieren van de Eucharistie en de formules waarmee je quarks beschrijft’. Polkingshornes leven kan misschien het beste beschreven worden als een ‘dubbele helix’, waarin religie en wetenschap ineen zijn gevlochten; ze voortdurend contact hebben en elkaar wederzijds ondersteunen.

In de afgelopen decennia schreef Polkinghorne meer dan dertig boeken, voerde vele debatten en in 2002 won hij de Templeton Prize. Hij waarschuwt voor het gevaar van extreme standpunten aan beide zijden van het geloof-wetenschap spectrum.

Polkinghorne is inmiddels ruim 80 jaar oud. Hij ziet geloof als complex en vol met paradoxen. Maar dat geldt evengoed voor de wetenschap, zoals alleen al blijkt in de quantummechanica. In Polkinghornes geloof is ruimte voor twijfel en hij begrijpt waarom anderen niet kunnen geloven. Voor hemzelf geldt echter dat geloof en wetenschap zó goed samengaan dat het bijna ‘te mooi is om waar te zijn’.

Samen met Dean Nelson publiceerde Karl Giberson onlangs de biografie Quantum Leap: How John Polkinghorne Found God in Science and Religion (2011) Hierover zegt Giberson: 'Wat ons het meest opviel toen we dit boek schreven was de eenheid in Polkinghornes wereldbeschouwing en de vele raakpunten tussen zijn geloof en zijn wetenschap. Zijn begrip van de elegante rationaliteit van de natuurwetten wordt ondersteund door zijn geloof dat deze wetten geen toevallige eigenschappen van het universum zijn, maar hun oorsprong hebben in de geest van God. Tegelijkertijd verwijzen ze naar God. Er is een universum ontstaan dat geschikt is voor leven. Dit suggereert dat ons bestaan een doel heeft.’

Reacties mogelijk gemaakt door CComment

Uitgebreid zoeken

Categorie
Tag
Auteur
Tekst

Laatste reacties

  • Beste @Ronald je kletst wartaal, je kon wel verknipt wezen, ik heb niets met  Nazi's en ook niet met een platte aarde.
    Het solipsisme... 21-07-2019 01:37
  • Ronald V. zei Naar deze reactie >>>
    En Egbert blijft de boel besodemieteren. 

    Die schoft is begonnen met mij te beledigen. Omdat ik vraagtekens zette bij zijn idioterig... 20-07-2019 23:20
  • Ronald V. zei Naar deze reactie >>>
    - Egbert 20-07-2019 22:09
    @Lieven, lees je dat, Ronald heeft ook weer een pilletje nodig. -

    Zuivere sociopathie uit de koker van de... 20-07-2019 23:14
  • Je kletst uit je nek @Ronald, verzin iets beters. Ach, dat gaat je ook niet lukken.

    Gewoon stoppen tijdens de discussie mensen te beledigen... 20-07-2019 23:06
  • @Lieven, wat religieus genoemd wordt noem ik een mysterie, want wat weten we nu helemaal van de werkelijkheid, van die koffie was overigens... 20-07-2019 22:40
  • Hey Egbert,

    ja, dat klopt, dat schreef ik. Dat 'meezingen met het koor van gelovigen' was maar een metafoor hé om te zeggen dat je toch... 20-07-2019 22:24