Emanuel Rutten

Dr. ir. Emanuel Rutten (1973) is filosoof. Hij is als onderzoeker en docent verbonden aan de Faculteit Geesteswetenschappen van de Vrije Universiteit Amsterdam (zowel binnen het Abraham Kuyper Centrum voor wetenschap en de grote vragen als binnen centrum Ethos voor maatschappelijke transformatie). Het onderzoeks- en onderwijsterrein van Emanuel omvat de relatie tussen geloof en wetenschap, het evalueren van de rationaliteit van seculiere en religieuze wereldbeelden, kennisleer en speculatief realisme, logica en retorica, en esthetiek. Emanuel woont in de binnenstad van Amsterdam.

Homepage: Weblog Emanuel Rutten

Incarnatie

De kerstdagen liggen al weer achter ons. Oud en nieuw staat voor de deur. Maar laten we voordat het nieuwe jaar begint nog eens terugblikken op het kerstfeest. We vierden dat God incarneerde in Jezus. Maar hoe is dat mogelijk? Welnu, als God een lichaamsloze geest is, dan is het denkbaar dat God een verbinding aanging met een stoffelijk lichaam. “Maar dat veronderstelt dat geest los van materie kan bestaan!”, zullen velen uitroepen, om daar onmiddellijk aan toe te voegen dat dit “een volstrekt achterhaalde opvatting” is. Is dit werkelijk het geval?

Opinie

Er zijn mensen die door anderen als christen gezien worden, maar die zich toch oprecht afvragen of ze zichzelf nu wel of niet als christen moet beschouwen. Het is inderdaad niet altijd gemakkelijk om deze vraag te beantwoorden. Er zijn genoeg mensen die worstelen met de vraag of ze van zichzelf kunnen zeggen christen te zijn.

Opinie

Wie zich, zoals ik, bezighoudt met het ontwikkelen van rationele argumenten voor het bestaan van God, krijgt met enige regelmaat te horen dat een dergelijke activiteit in strijd is met het existentiële karakter van het geloof. Het zou bijvoorbeeld volstrekt onverenigbaar zijn met de manier waarop iemand als de Deense filosoof Søren Kierkegaard, één van de belangrijkste christelijke denkers uit de geschiedenis, over geloven spreekt.

Voor ons als mensen is het lastig, ik zou haast zeggen onmogelijk, om ons een wereld zonder laatste grond voor te stellen. Wij kunnen haast niet anders denken dan dat de wereld tenslotte teruggaat op een absolute onvoorwaardelijke drager, welke het antwoord vormt op de vraag waarom er überhaupt iets is in plaats van veeleer niets. Immers, een wereld waarin alles wat bestaat voor zijn of haar bestaan afhankelijk is van iets anders betreft een grondeloze in het niets wegzinkende wereld van louter contingenties, hetgeen absurd lijkt.

Uitgebreid zoeken

Categorie
Tag
Auteur
Tekst