Oh Oh EO Revisited

Zo af en toe klinkt het in christelijke kring: de EO begeeft zich op het hellende vlak. Het evangelie verdwijnt achter de kijkcijfers. Eind oktober was het nota bene Elsevier die de noodklok luidde over het morele verval van de omroep. Onder de titel ‘Oh, oh, EO’ stelt Nikki Sterkenburg dat het heilige principe van de EO de gunst van de kijker is. Alles is geoorloofd zolang er een “sausje van naastenliefde” overheen gaat.

In dit artikel betoogt Cors Visser dat wie wat dieper graaft, kan zien dat er wat anders aan de hand is. Om het met andere woorden te zeggen: de EO verliest niet haar principiële veren omdat haar missie (nog) scherp is. Wel blijkt de missie van de EO minder dik te zijn dan in het verleden.

Onderstaand artikel verscheen met uitzondering van deze introductie in Radix (maart 2015) naar aanleiding van het proefschrift van Remco van Mulligen over radicale protestanten. Van Mulligen beschrijft overigens de EO tot 2007.

Uitgebreid zoeken

Categorie
Tag
Auteur
Tekst

Laatste reacties

  • Andre,

    ik vind Jezus, tenminste zoals ze die mens tientallen jaren na zijn dood beschreven hebben op papier, een positieve mens met goede... 19-09-2019 23:45
  • Bert Morriën zei Naar deze reactie >>>
    Andre, mijn reactie op jouw vragen is te vinden op... 19-09-2019 21:42
  • Bert Morriën zei Naar deze reactie >>>
    Andre,

    Wat zou ik volgens jou bijgeleerd hebben? Waarschijnlijk heb je het over het kuikentje dat zomaar weet hoe het zich als kippetje... 19-09-2019 21:29
  • ChrisH,
    Zeker gelooft Gilbert dat echt want God is volgens hem filosofisch bewezen en wonderen zijn volgens hem  zelfs  empirisch ... 19-09-2019 20:03
  • Gilbert,

    Jacobse en van Es, mijn grote vrienden van de Tegenpartij, zouden dit 'gelul van een dronken aardbei' noemen en ik noem het 'gelul... 19-09-2019 19:24
  • @Andre:

    Krijg ik nog een reactie op mijn post van (19-09-2019 13:50) of zit je nog op een antwoord te broeden:) 19-09-2019 15:57