Oh Oh EO Revisited

Zo af en toe klinkt het in christelijke kring: de EO begeeft zich op het hellende vlak. Het evangelie verdwijnt achter de kijkcijfers. Eind oktober was het nota bene Elsevier die de noodklok luidde over het morele verval van de omroep. Onder de titel ‘Oh, oh, EO’ stelt Nikki Sterkenburg dat het heilige principe van de EO de gunst van de kijker is. Alles is geoorloofd zolang er een “sausje van naastenliefde” overheen gaat.

In dit artikel betoogt Cors Visser dat wie wat dieper graaft, kan zien dat er wat anders aan de hand is. Om het met andere woorden te zeggen: de EO verliest niet haar principiële veren omdat haar missie (nog) scherp is. Wel blijkt de missie van de EO minder dik te zijn dan in het verleden.

Onderstaand artikel verscheen met uitzondering van deze introductie in Radix (maart 2015) naar aanleiding van het proefschrift van Remco van Mulligen over radicale protestanten. Van Mulligen beschrijft overigens de EO tot 2007.

Uitgebreid zoeken

Categorie
Tag
Auteur
Tekst

Laatste reacties

  • @Lieven, natuurlijk omdat er helemaal geen ruimte is voor een dialoog bij iemand die denkt alles al goed in kaart te hebben, maar toch... 24-06-2019 15:16
  • Gilbert doet aan internet apostolaat.
    Hij beschouwt dit kennelijk als een plicht. Echt discussiëren over geloofszaken is voor hem geen... 24-06-2019 13:32
  • Eelco van Kampen zei Naar deze reactie >>>
    Lieven, Gilbert zelf gaat met niemand in dialoog: hij doet slechts aan monologen. Lijkt me weinig zinvol. 24-06-2019 13:15
  • De beweringen van Gilbert stoten zo tegen mijn logica en verstand dat ik blijkbaar niet kan laten om mijn verontwaardiging hierover te... 24-06-2019 13:13
  • ChrisH,
    Cirkelredeneringen hoeven niet ipso facto fout te zijn. Het punt is alleen dat men op grond van de redenering niet kan weten of de... 24-06-2019 12:50
  • @Lieven, met een streng dogmatisch Christen als Gilbert valt überhaupt geen discussie te voeren, ik bewonder absoluut je vasthoudendheid... 24-06-2019 11:36