Home » Nieuws » BBC-documentaire over ‘zacht dinoweefsel’

BBC-documentaire over ‘zacht dinoweefsel’

By |Categorieën: Nieuws|Gepubliceerd Op: 14 september 2013|2.9 min read|
Nieuws

De BBC zond afgelopen maand een documentaire uit over het werk van Mary Schweitzer, de paleontoloog die bloedcellen en zacht weefsel vond in fossiele dinosaurusbotten.

 

De beschrijving van Schweizer in 2005, gepubliceerd in Science, van flexibele, holle bloedvaten uit een 68 miljoen jaar oud bot van een Tyrannosaurus rex veroorzaakte flink wat opwinding. Bijna niemand had rekening gehouden met het idee dat organisch materiaal zo lang min of meer intact kon blijven. In een BBC Horizon documentaire die onlangs werd uitgezonden beschrijft zij haar vondst en haar verwachtingen voor toekomstig onderzoek.

 

De documentaire volgt twee sporen: het verhaal over de ontdekking van zacht weefsel, en de aanpak van Schweitzer die wil weten hoe dinosaurussen precies geleefd hebben en niet alleen hoe de botten eruit zien. Ze zegt onder meer dat de mannelijke wetenschappers de neiging hebben alles te willen kwantificeren, terwijl zij als vrouw heel andere vragen stelt.

 

Schweitzer is een leerling van paleontoloog Jack Horner (ook aanwezig in de documentaire), die adviseur was bij de verfilming van Jurassic Park en op wie het karakter van dr. Alan Grant is gebaseerd. Een van de dingen die Schweitzer deed, was dunne coupes van fossiel bot maken. Het kapotsnijden van fossielen gaat in tegen het gevoel van paleontologen, maar was volgens Schweitzer zeer onthullend. Zij zag bijvoorbeeld sporen van bloedvaten en bloedcellen.

 

Doorbraak

De grote doorbraak kwam met de vondst van een Tyrannosaurs in Hell’s Creek. Een van de botten moest worden gebroken voor transport en eindigde bij Schweitzer. Die zag direct dat er medullair bot aanwezig was, een structuur die voorkomt bij vogels, maar alleen bij eierleggende vrouwtjes. ‘It was a girl, and she was pregnant’, riep Schweitzer naar eigen zeggen uit.

 

Het medullair bot is een van de vele schakels die dinosauriërs aan vogels linken, net als bijvoorbeeld de holle botten en het typische vorkbeen (‘wishbone’). Ook zijn er steeds meer aanwijzingen dat ten minste sommige dinosauriërs veren hadden.

 

Schweizer legde een stuk bot in een zuurbad, om het gemineraliseerde bot op te lossen. Als er organisch materiaal aanwezig was, zou dat over moeten blijven. De volgende ochtend bleek er een flinke hoeveelheid zacht weefsel te zijn – weefsel dat overigens zacht werd doordat het een nacht in vloeistof stond.

 

Eiwitfragmenten

Schweizer toonde vervolgens aan dat er eiwitfragmenten aanwezig waren. Ook laat de documentaire zien dat er een indicatie is van DNA in cellen uit weefsel. Maar Schweizer kan dit nog niet hard maken. Daarvoor heeft ze meer materiaal nodig, maar door de populariteit van dinosaursfossielen is het lastig om bruikbaar materiaal te krijgen. Het meeste wordt tegenwoordig door fossielenjagers opgegraven, die niet de juiste procedures volgen.

 

De documentaire eindigt in Mongolië, waar Schweitzer fossielen hoopt op te graven in de Gobi woestijn, die al meer dan 65 miljoen jaar droog is. Hier hoopt ze ook echt dino-DNA te vinden.

 

De wat trage documentaire geeft een boeiende inkijk in een bijzonder onderzoek. Jonge aarde creationisten claimen dat de vondst pleit tegen een hoge ouderdom van de fossielen. Zacht weefsel zou immers niet miljoenen jaren intact kunnen blijven. De documentaire gaat niet in op dit punt, maar laat wel enigszins zien welke uitzonderlijke omstandigheden hebben bijgedragen aan de bijzondere vondst. Verder laat de documentaire ook zien waarom paleontologen menen dat vogels van dinosauriërs afstammen.

 

De BBC documentaire is hierboven te zien (bron: YouTube).

Er is ook een documentaire over dit onderzoek gemaakt door het Amerikaanse programma ‘60 minutes’.

Home » Nieuws » BBC-documentaire over ‘zacht dinoweefsel’

BBC-documentaire over ‘zacht dinoweefsel’

By Gepubliceerd Op: 14 september 20132.9 min read
Nieuws

De BBC zond afgelopen maand een documentaire uit over het werk van Mary Schweitzer, de paleontoloog die bloedcellen en zacht weefsel vond in fossiele dinosaurusbotten.

 

De beschrijving van Schweizer in 2005, gepubliceerd in Science, van flexibele, holle bloedvaten uit een 68 miljoen jaar oud bot van een Tyrannosaurus rex veroorzaakte flink wat opwinding. Bijna niemand had rekening gehouden met het idee dat organisch materiaal zo lang min of meer intact kon blijven. In een BBC Horizon documentaire die onlangs werd uitgezonden beschrijft zij haar vondst en haar verwachtingen voor toekomstig onderzoek.

 

De documentaire volgt twee sporen: het verhaal over de ontdekking van zacht weefsel, en de aanpak van Schweitzer die wil weten hoe dinosaurussen precies geleefd hebben en niet alleen hoe de botten eruit zien. Ze zegt onder meer dat de mannelijke wetenschappers de neiging hebben alles te willen kwantificeren, terwijl zij als vrouw heel andere vragen stelt.

 

Schweitzer is een leerling van paleontoloog Jack Horner (ook aanwezig in de documentaire), die adviseur was bij de verfilming van Jurassic Park en op wie het karakter van dr. Alan Grant is gebaseerd. Een van de dingen die Schweitzer deed, was dunne coupes van fossiel bot maken. Het kapotsnijden van fossielen gaat in tegen het gevoel van paleontologen, maar was volgens Schweitzer zeer onthullend. Zij zag bijvoorbeeld sporen van bloedvaten en bloedcellen.

 

Doorbraak

De grote doorbraak kwam met de vondst van een Tyrannosaurs in Hell’s Creek. Een van de botten moest worden gebroken voor transport en eindigde bij Schweitzer. Die zag direct dat er medullair bot aanwezig was, een structuur die voorkomt bij vogels, maar alleen bij eierleggende vrouwtjes. ‘It was a girl, and she was pregnant’, riep Schweitzer naar eigen zeggen uit.

 

Het medullair bot is een van de vele schakels die dinosauriërs aan vogels linken, net als bijvoorbeeld de holle botten en het typische vorkbeen (‘wishbone’). Ook zijn er steeds meer aanwijzingen dat ten minste sommige dinosauriërs veren hadden.

 

Schweizer legde een stuk bot in een zuurbad, om het gemineraliseerde bot op te lossen. Als er organisch materiaal aanwezig was, zou dat over moeten blijven. De volgende ochtend bleek er een flinke hoeveelheid zacht weefsel te zijn – weefsel dat overigens zacht werd doordat het een nacht in vloeistof stond.

 

Eiwitfragmenten

Schweizer toonde vervolgens aan dat er eiwitfragmenten aanwezig waren. Ook laat de documentaire zien dat er een indicatie is van DNA in cellen uit weefsel. Maar Schweizer kan dit nog niet hard maken. Daarvoor heeft ze meer materiaal nodig, maar door de populariteit van dinosaursfossielen is het lastig om bruikbaar materiaal te krijgen. Het meeste wordt tegenwoordig door fossielenjagers opgegraven, die niet de juiste procedures volgen.

 

De documentaire eindigt in Mongolië, waar Schweitzer fossielen hoopt op te graven in de Gobi woestijn, die al meer dan 65 miljoen jaar droog is. Hier hoopt ze ook echt dino-DNA te vinden.

 

De wat trage documentaire geeft een boeiende inkijk in een bijzonder onderzoek. Jonge aarde creationisten claimen dat de vondst pleit tegen een hoge ouderdom van de fossielen. Zacht weefsel zou immers niet miljoenen jaren intact kunnen blijven. De documentaire gaat niet in op dit punt, maar laat wel enigszins zien welke uitzonderlijke omstandigheden hebben bijgedragen aan de bijzondere vondst. Verder laat de documentaire ook zien waarom paleontologen menen dat vogels van dinosauriërs afstammen.

 

De BBC documentaire is hierboven te zien (bron: YouTube).

Er is ook een documentaire over dit onderzoek gemaakt door het Amerikaanse programma ‘60 minutes’.